Nawigacja

Nasz patron Historia szkoły

O szkole

Nasz patron

                                                    

 "Nie rzucim ziemi skąd nasz ród"           

Konopnicka Maria, z Wasiłowskich (1842-1910), polska poetka, prozaik, krytyk, publicystka. Uczyła się krótko na pensji sióstr sakramentek w Warszawie, przez całe życie dokształcała się we własnym zakresie. Wychowywała 6 dzieci, utrzymując się z dochodów niewielkiego dzierżawionego folwarku. W latach 1877-1890 mieszkała w Warszawie. od                                         1884 do 1886 redagowała pismo dla kobiet Świt.

Od 1890 przebywała w kilku krajach Europy Zachodniej, współpracując z prasą krajową, zrzeszeniami polskimi na obczyźnie, Macierzą Szkolną, komitetami pomocy dla wywłaszczonej ludności Górnego Śląska i Wielkopolski, a także współorganizowała międzynarodowy protest przeciwko prześladowaniu dzieci polskich we Wrześni (1901-1902). 1903 otrzymała w darze zakupiony ze składek społeczeństwa dworek w Żarnowcu. 1905-1907 przebywała w Warszawie, organizowała pomoc dla uwięzionych przez władze carskie i ich rodzin.

Debiutowała jako poetka w prasie 1870. Już w pierwszym okresie jej twórczość nabrała dużego znaczenia literackiego i społecznego, np. trzy serie Poezji
(1881, 1883, 1887), gdzie znalazły się Obrazki, pełne pochwały wolności i sprzeciwu wobec zła, jak wiersz W piwnicznej izbie. Także poemat filozoficzny Imagina (we fragmentach od 1886, całość 1913), w którym niezadowolenie ze stosunków społecznych prowadzi do buntu.

Już w tym okresie nawiązywała do poezji ludowej, a także do romantyzmu i tradycji biblijnej oraz symbolizmu i parnasizmu, np. w Z mojej Biblii (seria IV Poezji, 1896), w zbiorach Linie i dźwięki (1897), Italia (1901), Nowe pieśni (1905), Głosy ciszy (1906). Również liczne wiersze dydaktyczne, jak Śpiewnik historyczny (1904), Ludziom i chwilom (1905). Epickie poematy Przez głębinę (1907) i Pan Balcer w Brazylii (1910).

Zmarła 8 X 1910 we Lwowie i tam została pochowana na Cmentarzu Łyczakowskim.

Zbiory opowiadań realistyczno-psychologicznych Cztery nowele (1888), Moi znajomi (1890), Na drodze (1893), Ludzie i rzeczy (1898), Na normandzkim brzegu (1904). Szkice reportażowe Za kratą (1886), Obrazki więzienne (1887-1888). Popularne do dziś utwory dla dzieci: O krasnoludkach i sierotce Marysi (1896), O Janku Wędrowniczku (1893), Na jagody (1903).

Krytyka i eseistyka literacka, w wyborze w tomach: Portrety piórem (1898), Mickiewicz, jego życie i duch (1899), Trzy studia (1902), Szkice (1905). Także m.in.: Poezje (tom 1-8 i tom 10, 1916, 1925), Pisma wybrane (tom 1-7, 1951-1952), Nowele (tom 1-3, 1962), Publicystyka literacka i społeczna (1968).

 

Trochę o twórczości

Twórczość Marii Konopnickiej przepojona była bezkresnym smutkiem, dochodzącym wręcz do bezradności, jak np. w wierszu „Rzeka”.

Poetka tworzyła wiele i łatwo. Ogarnęła swoją twórczością najważniejsze problemy ówczesnego życia narodowego i społecznego.

Uprawiała przede wszystkim lirykę, lecz napisała także świetne nowele. Nie napisała powieści i nie wyszła poza próby we „Fragmentach dramatycznych”, stworzyła natomiast epopeję. Tematyką liryki tej wielkiej pisarki jest lud, ojczyzna i człowiek. 

W świadomości współczesnego czytelnika twórczość Marii Konopnickiej utrwalona jest głównie jako literatura dla dzieci.

Do najbardziej znanych utworów należą: „O krasnoludkach i o sierotce Marysi”, „Nasza szkapa”, „W piwnicznej izbie”, „Co słonko widziało”, „Franek”, „Jak to ze lnem było”, „Na jagody”, „O Janku Wędrowniczku”, „Stefek Burczymucha”, „Szkolne przygody Pimpusia Sadełko”.

Mniejszym zainteresowaniem cieszą się natomiast utwory ukazujące dziewiętnastowieczne konflikty społeczne, charakterystyczne dla tego okresu, a które nie zachowały swojej aktualności w warunkach powojennych – dotyczy to w szczególności poematu „Pan Balcer w Brazylii” i noweli „Mendel Gdański”.

Maria Konopnicka

 

A KIEDY SERCU...

 

A kiedy sercu słońca nie staje,

Co kwiaty życia barwi ogniście,

Darmo się kwiecą łąki i gaje,

Ono przez marzeń przesmętnych kraje

Idzie, rwąc liście.

 

I gdy się innym róża rumieni,

I lilia śnieżna dzwoni srebrzyście,

Ono odchodzi w krainę cieni

Z skargą tak cichą, jak gdy w jesieni

Skarżą się liście.

             

 



                       



                            
                                

 

Wiadomości

Kontakt

  • Szkoła Podstawowa im.Marii Konopnickiej w Łososkowicach
    Szkoła Podstawowa w Łososkowicach Łososkowice34

    32-010 Kocmyrzów
  • fax 012 386 9352